بخاطر اظهار نظر تندش نسبت به همشهریانم جواب دندان شکنی گرفت که تا چند لحظه کلاس را سکوت مرگباری فرا گرفت،بعد هم جناب م.ر.ه به معنی کردن و توجیه کردنِ جوابِ من پرداخت و بعدش هم استاد مشخص بود که خیلی بهشان برخورده و طبق معمول فکر کرد،پوزخند زد و ادامه ی بحث... بعدهاش که برای کاری به شرکتشان رفتیم،خیلی برخوردشان جالب بود.حتی سه-چهار سالی از بعضی ها کوچکتر هم هستند اما معلمِ واقعی بودن باید توی ذات آدم ها باشد.هرکس با هر مدرکی بیاید و تدریس کند و ادعای معلم بود داشته باشد،معلم نیست،استاد نیست،نمیتواند یاد بدهد،آموزش باید توی خونِ آدم باشد.رفتیم شرکت و تو

مربیِ خوشگل و پر انرژی ای بود،دو سه هفته ای دیدمش و دیگر نیامد.امروز بحث شوهر بود بینشان(راستش خیلی کم پیش می آید وارد صحبت هاشان بشوم چون فاز فکریشان از من جداست)داشتم گوش میکردم و فقط وقتی مخاطب قرارم میدادند،هرچند که مخالف بودم الکی تایید میکردم!میگفتند شوهر نیست و اگر بخواهی مزدوج بشی باید خودت دست به کار بشوی و ازین دست حرفها که بحث کشیده شد به اینکه پسر خوبم اگر پیدا بشه زن های بیوه نمیگذارند نصیب دختر های مجرد بشود(این حرفش را قبول دارم.بعضی ها...)خلاصه که هی مثال آوردند و آوردند و گفتند و گفتند...واقعا راست هم میگفتند با ذکر نشانی و غیره.آقا نصف

یک رازهایی خیلی مگو هستند،خیلی خصوصی هستند و نباید هیچ وقت و هیچ کجا بازگو شوند و همین ها روحت را میخورند،جانت را میسوزانند و پیرت میکنند...خسته ات می کنند و نمیگذارند بعد از زمین خوردن بلند شوی.همین مگو ها هستند که...نه میشود دورشان ریخت و نه میشود فریادشان زد و ... قلنبه میشوند روی قلبت و راه گلویت را میبندند و نفس کشیدن را سخت میکنند،سخت که نه!غیرممکن...خداوند نخواهد برای کسی از این حرفهای مگو. تُــ ــ ـ